WP leer SA Rugby ‘n les

Die internet ensiklopedie Wikipedia het sy eerste verskyning gemaak in daardie jaar.  Die wêreld was geskud toe terroriste in die World Trade Centre ingevlieg wat die torings tot die grond toe neer gebring het en tot gister, was dit die laaste keer wat Westelike Provinsie die Currie-beker omhoog gehou het.

11 Jaar is a blerrie lang tyd, vra maar vir enige WP ondersteuner, maar binne net 80 minute van rugby kon ondersteuners van die Kaapse span sekerlik die bier self proe uit Suid-Afrika se mees gesogste trofee, die Currie-beker.

Dit was ’n titaniese stryd gewees, een wat elke webtuiste, omroeper en koerant  voor die afskop die Haaie gekies het as hulle gunstelinge om as wenners van die veld te stap, maar dit was ’n manuskrip wat die WP span duidelik nie gekry het nie.

Julle almal het seker al die tipiese rugby verslae gelees van die wedstryd so ek gaan nie veel daarop konsentreer nie anders as vir die feit dat die spel van rugby ons elke jaar leer dat reputasie tel vir bitter min as jy tussen daai 4 lyne instap.

Ek het die voorwedstryd gekyk waar die Blou Bulle geploeter het teen ’n verswakte WP O/21 span om hulle trofee te wen en kon nie help dink wat John Dobson sou kon doen met die 6 spelers wat hy moes afstaan vir die senior span vir die groot finaal nie.  Dat die WP O/21 die Blou Bulle op die dag (soos die Pretorianers op die dag gespeel het) ore sou aangesit het, het ek min twyfel oor, maar ek het ook gevoel dat sulke jong manne sal sukkel teen die geharde baarde van die Sharks wat ’n klomp Springbokke in hulle arsenaal gehad het en ook hulle derde finaal in drie jaar gespeel het.

Maar dit is miskien presies die tipe les wat ons moet leer uit die wedstryd.

Dit is nou maar so dat jy ’n balans moet handhaaf in enige span tussen jongelinge en senior spelers, maar waar ons huidig meer neig om soveel moontlik senior spelers in ’n span te stoot onafhanklik van hulle vorm bo ’n jong onervare speler in goeie vorm is miskien ’n gemoedstoestand wat elke Suid-Afrikaanse afrigter kan hersien, want soveel as wat ’n senior speler ondervinding bring na enige span, bring die jong manne ’n kanniedood houding wat nog nie verkrag is deur die konserwatiewe afrigting wat ons spelers stelselmatig in drone verander nie.

Jy sien, so af en toe herinner die kêrels ons dat dit nie saak maak wat die vorm-boek voor die tyd sê nie of wat geskiedenis vir ons vertel nie, as jy jou stewels vasmaak en jou trui oor jou kop trek en tussen daardie 4 lyne indraf, bly dit eenvoudig 15 spelers teen 15 ander spelers en enige iets is dan moontlik.

So soet soos die oorwinning vir WP en hulle ondersteuners was gister, is die les wat ons daaruit kan leer een vir die hele Suid-Afrika.